خبرگزاری فارس؛ تبریز، پر از شور و انتظار بود. خیابانها حال و هوای دیگری داشتند؛ پر از نگاههایی که به امید دیدن یک قهرمان جوان، در هم گره خورده بودند. مردم از صبح زود آمده بودند، بعضی با پلاکارد، بعضی با دوربین و همه با قلبهایی پر از هیجان. در میان آن همه هیاهو، دختری قد کشیده و آرام قدم میزد؛ پینار دنیوی، دختر تبریز، با مدال نقره بازیهای آسیایی در دست، بازگشته بود. اما هیچکدام از مدالها، جوایز یا تشویقها نمیتوانستند به اندازه یک نگاه ساده به مادر، قلبها را به تپش بیندازند.
مهتاب دنیوی، مادر مهربان و صبور پینار، ایستاده بود و چشمهایش پر از اشک بود. دستانش، دستهایی که سالها برای حمایت، امید و عشق پرورده شده بودند، لرزان اما پر از قدرت، مقنعه دختر را مرتب کردند. گویی با هر حرکت، عشق و غرور خود را در آن لحظه جاری میکرد. پینار با نگاه پرمعنایش، مدال را به دستان مادر سپرد و لبهایش را روی آن بوسید؛ بوسهای که بیشتر از یک مدال، داستان هزار روز تلاش، هزار قطره عرق و هزار بار بلند شدن بعد از شکست را روایت میکرد.مهتاب با صدایی پر از لرزش و شادی گفت: «پینار از کودکی دختر آرامی بود. برخلاف سویل، خواهر پرانرژی و پرشور، او ابتدا علاقهای به ورزش نداشت. اما امروز همان دختر آرام، با قلبی پر از اراده و عزم، روی سکوی افتخار ایستاده و مدالش را به من تقدیم میکند.» اشک از چشمانش سرازیر شد و افزود: «هر بار که روی سکوی افتخار میایستد، قلبم میلرزد. برای من هر دو دخترم قهرمان هستند؛ نه فقط در ورزش، بلکه در زندگی.»
پینار در میان تشویقهای جمعیت، با نگاهی پر از امید و تصمیم گفت: «میخواهم قهرمان زندگی هم باشم، نه فقط روی سکوی مسابقات.» او لبخندی زد که گویی تمام سالها تمرین، سختی و تلاش را به یک تصویر زنده بدل میکرد. نگاهش پر از شجاعت و اعتماد به نفس بود؛ نگاهی که به همه نشان میداد موفقیت واقعی، نه تنها مدال و سکو، بلکه عشق، پشتکار و همراهی خانواده است.جمعیت بیصدا تماشا میکرد؛ گویی همه میدانستند که این لحظه، فقط جشن یک مدال نیست. این لحظه، تصویر زندهای از عشق بیپایان یک مادر و تلاش بیوقفه یک دختر است؛ لحظهای که هر قطره اشک، هر لبخند و هر دستفشانی، روایتگر یک داستان زندگی و تلاش است.مهتاب با لبخندی که از عمق دل آمده بود، مدال را در دست گرفت و گفت: «به امید موفقیت تمام دختران و مادران سرزمین زرخیز ایران.» و در آن لحظه، تمام جمعیت، حتی برای یک لحظه، درک کردند که موفقیت، تنها برنده شدن در مسابقات نیست، بلکه تجربه عشق، تلاش و همدلی است؛ همان چیزی که امروز در دستان یک مادر و لبهای دخترش متجلی شده بود.
پینار لطفیزاده تکواندوکار شایسته آذربایجانشرقی با درخشش در رقابتهای تکواندوی بازیهای آسیایی جوانان بحرین در آبانماه امسال به مدال نقره دست یافت.دارنده مدالهای نقره و برنز بازیهای آسیایی تکواندو بحرین، در اقدامی ارزشمند مدالهای خود را بهعنوان قدردانی از زحمات و حمایتهای پدر و مادرش، به آنان اهدا کرد.